ikea slacks creeck Doe iedereen een plezier: vertrek! — Werk dichter bij huis

Doe iedereen een plezier: vertrek!



Doe iedereen een plezier; Ga uit dienst!

Iedereen heeft er wel een of een gehad: een collega die al jaren bij de organisatie werkt. Hij komt voor in allerlei functies en in alle lagen van de organisatie. Het is die ene collega die nog namen van collega's kan ophoesten die niemand ooit in levende lijve heeft gezien, maar waarover de wildste verhalen rondgaan. Het is die collega die weet van vóór alle grote reorganisaties. En het is ook die ene collega die zich nog als de dag van gisteren kan herinneren hoe de CEO aan boord kwam.

Ook is het de collega waarvan iedereen zich eigenlijk afvraagt wat hij precies doet en waarom hij nog rondloopt. De vraag die daar nog eens bij komt: is hij zijn (vermoedelijk-te-hoge) salaris wel waard?

Aan de ene kant is het natuurlijk erg confronterend om deze nog levende mastodonten zo rechtstreeks het vuur aan de schenen te leggen. HR zou dit moeten kunnen oppakken maar de praktijk is vaak anders.... Deze mensen hebben verworven rechten; ze zijn de untouchables van de organisatie geworden.

Ik vraag me serieus af wie bij deze situatie echt baat heeft.
De organisatie? Natuurlijk is het handig om iemand te hebben die van alles wel wat af weet en ook nog eens als geschiedkundig instituut dienst doet, maar is dat wat de organisatie echt nodig heeft? Hebben de collega's er baat bij? Waarschijnlijk alleen de collega's die net in dienst zijn en nog niet weten dat de kennis die de mastodont heeft slechts oude kennis is en dat de wereld is verdergegaan en dus zijn kennis minder waardevol is geworden. Is het dan de mastodont zelf? Ik denk hij op de laatste plaats... Hij doet zichzelf namelijk te kort op alle fronten. Verworven recht (en salaris wellicht) geeft een gevoel van macht, maar ook van gemak, dodelijk gemak.

"Beste Mastodont, waarom zit je nog hier?" "....omdat ik hier altijd al heb gezeten" mijn hemel.... word wakker! Waar ligt je kracht, waar krijg jij nog energie van? Waardoor voel jij dat je echt waarde kunt toevoegen? En is dat nog aanwezig in deze setting? Ben je niet gewoon klaar hier? Het alternatief?, vraag je? Ik snap dat ‘unemployment‘ een term is die niet in jouw vocabulaire voorkomt, maar wil je dan in deze sterfhuisconstructie blijven zitten? Wist je trouwens dat je de term ‘unemployment’ een hele andere betekenis kan geven door er slechts 1 letter voor te zetten?
De letter "F"!

Funemployment?!
 De term is niet nieuw, nog wel onbekend bij de meesten. Het gaat over de invulling van de periode die we ook wel ‘in between jobs’ noemen. Het beëindigen van een contract betekent immers niet het volledig stopzetten van je carrière, maar deze wordt slechts onderbroken om weer even te mogen kalibreren. Ga bij jezelf eens na wat je echt leuk vindt in het leven en ga vervolgens via netwerken of vrijwilligerswerk daar wat mee doen - misschien zelfs een betaalde baan mee scoren! Dat is natuurlijk altijd makkelijker gezegd dan gedaan. Het besef dat een ontslag niet als een verlies of zelfs een persoonlijk falen wordt ervaren, is een psychologisch proces dat eerst zal moeten landen. En dat zal niet gemakkelijk gaan in onze voorgeprogrammeerde hoofden die altijd hebben geloofd in de kapitalistische traditie van sociale veiligheid door arbeid. Het HR-beleid zou zich daarom wat meer moeten richten op nieuwe kansen na ontslag.

Mijn oproep richting de de HR community is dan ook: grijp deze kans met beide handen aan en kijk verder dan de grenzen van de vaste contracten die je afsluit met de werknemers, ga voor een duurzame relatie met de mensen die nu werknemer en straks jouw ambassadeur kunnen zijn. Houd je collega's wendbaar en omarm het loslaten.

En voor jou, goeie, ouwe mastodont; zet je deuren weer open, gun anderen jouw stoel, laat die frisse wind weer door je kop waaien en ga er voor! Zet de stap en kies voor jezelf!

 

 

Overgenomen van HR Base. Door Kai Grunewald

Deel dit artikel met je vrienden

Achtergronden en trends